Program Marii Mentessori

 

„Ze wszystkich spraw, miłość jest najważniejsza. Jest ona potężna siłą, która rozporządza człowiekiem. Ona się zawsze odnawia, gdy rodzi się dziecko. Studia nad miłością prowadzą nas do źródła, z którego wytryska: czyli do dziecka.”

Maria Montessori (1870 – 1952) włoska lekarka i pedagog. Jedna z największych reformatorek wychowania przedszkolnego. Twórczyni „metody Montessori”, która kładzie nacisk na umożliwienie dziecku swobodnej aktywności oraz kształcenie jego zmysłów. Każde dziecko jest inne, a więc każde ma prawo do indywidualnego rozwoju. Maria Montessori krytycznie odnosiła się do tradycyjnego szkolnictwa a ławka szkolna była dla niej symbolem wyrażającym bezruch i tłumienie aktywności dziecka. Za wybitne osiągnięcia pedagogiczne i humanizm zawarty w ideach swojej metody wychowawczej, Maria Montessori była wyróżniana tytułem Honoris Causa znakomitych uczelni wyższych w Europie. Na uniwersytecie w Sorbonie otrzymała Krzyż Legii Honorowej. Była też wielokrotnie nominowana do pokojowej nagrody Nobla.

Cele pedagogiki:

  • rozwijanie samodzielności
  • ugruntowanie wiary we własne siły,
  • wypracowanie potrzeby porządku i szacunku do pracy,
  • wypracowanie zamiłowania do ciszy, która wspomaga pracę indywidualną i zbiorową,
  • wydłużanie czasu pracy, osiąganie długotrwałej koncentracji nad wykonywanym zadaniem,
  • wypracowanie postawy samokontroli, a nie posłuszeństwa opartego na zewnętrznym przymusie,
  • uniezależnienie od nagrody, wypracowanie systemu oceny wewnętrznej,
  • formowanie postaw wzajemnej pomocy bez niezdrowej rywalizacji,
  • wypracowanie szacunku dla pracy innych,
  • rozwijanie indywidualnych uzdolnień i umiejętności współpracy.

Aby pracować zgodnie z metodyką Marii Montessori nauczyciel musi dobrze znać swoich wychowanków. Nauczyciel jest więc również obserwatorem. Obserwacja – jest kluczem dorosłych do poznawania świata dziecka.

Aby pracować zgodnie z założeniami metody montessoriańskiej nauczyciel powinien być dla dziecka naturalnym autorytetem. Nauczyciel jest więc również przewodnikiem – z szacunkiem i uwagą obserwuje postępy i trudności dziecka, traktując każde dziecko indywidualnie. Kiedy rozpoznaje potrzebę dziecka w sposób naturalny wskazuje mu możliwe ścieżki i rozwiązania, a dziecko samodzielnie dochodzi do odkryć ugruntowując wiarę w siebie.

Każde dziecko jest serdecznie przyjęte, każde ważne i potrzebne. Każde dziecko znajduje uwagę i indywidualną opiekę nauczyciela.

Niezwykle ważne w metodzie montessoriańskiej jest otoczenie, w którym przebywa dziecko. Ma ono być tak ukształtowane, by wspomagało rozwój osobowości dziecka i dawało radość. W takim środowisku dziecko chętnie i szybko uczy się. Otoczenie respektuje fazy rozwoju dziecka, jego zainteresowania i zdolności. Wszystkie materiały są uporządkowane i łatwo dostępne. Nauczyciel staje się pośrednikiem pomiędzy otoczeniem i dzieckiem, jako przewodnik pomaga dziecku samodzielnie odkrywać i poznawać rzeczywistość.

Różnice między przedszkolem tradycyjnym a „ANIOŁKIEM” stosującym elementy montessoriańskie:

  • wychowanie w wartościach chrześcijańskich: miłość do drugiego człowieka, empatia, dobro, prawda,
  • wychowanie do samodzielności- ćwiczenia Praktycznego Dnia,
  • kształtowanie miłości do natury
  • indywidualizacja pracy- możliwość indywidualnego, wszechstronnego rozwoju dziecka,
  • troska i szacunek dla specjalnych wymagań i potrzeb każdego dziecka bez dyskryminacjo wobec specyficznych potrzeb,
  • doświadczanie radości ze współdziałania w grupie rodzinkowej czyli zróżnicowanej wiekowo (stwarzamy sytuację taką jak w życiu gdzie przecież nie funkcjonujemy tylko z rówieśnikami a z osobami w różnym wieku), możliwości uczenia się od starszych i uczenia się opieki nad młodszymi, rozwijania umiejętności społecznych i kształtowania emocji,
  • rodzinna atmosfera zaufania: nauczyciele to ciocie i wujkowie, Duzy wpływ rodziców na kształt pracy przedszkola,
  • warunki sprzyjające w zdobywaniu wiedzy i praktycznych umiejętności poprzez własną aktywność w dobrze zorganizowanym otoczeniu,
  • dziecko ma prawa samodzielnego kształtowania wg potrzeb i zainteresowań; programy swobodnego wyboru, świadoma konstrukcja przestrzeni dostępnej, system kształtowania samooceny czy zwyczajnie brak obowiązkowego leżakowania.